Zanim sięgniesz po suchy lód, prawdopodobnie już próbowałeś czegoś innego.
Przypalona mąka na taśmie pieca nie znika po jednym czyszczeniu. Wraca z każdą zmianą, warstwa na warstwie, aż w końcu taśma zaczyna się kleić do siebie zamiast przesuwać gładko. W tym momencie większość zakładów sięga po to, co ma pod ręką: ręczne szorowanie po zdjęciu taśmy, chemię, czasem coś bardziej zaawansowanego.
Jeden z naszych klientów wybrał tę trzecią opcję: laser do czyszczenia przypaleń, rozwiązanie brzmiące nowocześniej i drożej niż cokolwiek innego w tym zestawieniu. Efekt był gorszy niż po suchym lodzie. Przypalenia trzymały się mocniej, niż zakładano, a maszyna, która miała być najbardziej zaawansowanym technologicznie rozwiązaniem, przegrała z metodą bez żadnej elektroniki.
Suchy lód czyści inaczej: strumień granulatu mrozi warstwę przypalenia i odrywa ją od spodu, a granulat w momencie uderzenia od razu zamienia się w gaz. Dociera też tam, gdzie szczotka się nie zmieści: w narożniki obudowy, między ogniwa taśmy, pod rolki, czyli dokładnie tam, gdzie zwykle zostaje najwięcej osadu.
Sam granulat to zamrożony dwutlenek węgla, ten sam gaz, który trafia do napojów gazowanych, więc nie zostawia po sobie żadnej obcej substancji na powierzchniach mających kontakt z żywnością. Nie ściera stali nierdzewnej i nie przewodzi prądu, więc nadaje się też do czyszczenia czujników i elementów elektrycznych przy linii.
Czyszczenie odbywa się na miejscu, na stojącej taśmie, bez demontażu. Piec wraca do pracy, gdy tylko ktoś zamiecie to, co zostało na podłodze, nie gdy wyschnie powierzchnia ani po ponownym montażu taśmy.
Do pojedynczego zabrudzenia w małym zakładzie zwykłe czyszczenie ręczne bywa tańsze niż uruchamianie maszyny. Suchy lód zaczyna się opłacać w większych piekarniach, gdzie regularnie jakaś linia wymaga czyszczenia.
Jeśli już próbowałeś droższego rozwiązania i wróciłeś do punktu wyjścia, warto sprawdzić, czy problem był w metodzie, czy w narzędziu.